1.apríl!
1 athugasemd
Hann Ellert minn Jón á enga vini hér í Danmörku sem hafa áhuga á fótbolta. Því er nú aldeilis ver og miður fyrir hann.
Nágrannar okkar eru fínir gæjar en þeir hafa bara áhuga á byggingafræðum og öðrum eins nördaskap sem Ellert minn Jón lætur ekki plata sig svo auðveldlega út í, enda aldrei verið þekktur fyrir neitt sem mætti bendla við nördaskap (ég bið lesendur að gleyma um stund fyrri stjórnmála/fjármála/kreppumála-bloggfærslum hans á þessari síðu...en fyrir þá sem ólmir vilja rifja upp eða vantar ókeypis svefnlyf þá gjössovel: http://skodstrup.bloggar.is/blogg/402299/Hugleidingar_um_efnahagsastandid#ath).
En þetta breytir því þó ekki að enginn nennir að kíkja á leik með honum.
En hann er heppinn.
Því ástkona hans til 11 ára hefur ætíð borið hag hans fyrir brjósti, ekki síst þegar kemur að fótbolta.
Ég mætti á næstum alla leiki hér í denn. Sat í grasinu og horfði (...á allt annað en sjálfan leikinn reyndar en við þurfum ekkert að útlista því neitt nánar hér).
Spratt samt að sjálfsögðu á fætur á viðeigandi tímapunktum og fagnaði ákaft – passaði mig alltaf að sitja þeim megin sem stuðningsmenn ÍA eða Vals sátu svo ég myndi nú ekki fagna með vitlausu liði. Svona er maður, börnin mín blíð, nú klókur og klár í þessum bransa.
Stundum sá ég mér þó ekki fært að mæta og horfa en lofaði að sjálfsögðu að hlusta á útsendinguna í útvarpinu.
Sem ég sveik svo miskunarlaust! Hver hlustar á fótbolta í útvarpinu ég bara spyr?
Svo kom þessi elska heim eftir einn leikinn, rjóður í vöngum og stoltur á svip. Hann sveif inn um dyrnar, henti frá sér íþróttatöskunni og breiddi út faðminn eins og hér væri frelsarinn mættur.
Hann hafið skorað sigurmarkið með hárbeittum skalla í efri slá hægramegin rétt á ská fyrir miðju.
Og þarna stóð hann í von um að fagnaðarlætin færu að brjótast út hvað úr hverju heima hjá honum í stofunni.
- Grafarþögn.
Hann ræskti sig...“ég er kominn“
„æ úbs! Ég gleymdi að hlusta, hvernig fór?“ svaraði kærastan, of upptekin við að lakka á sér táneglurnar inni í stofu til að taka á móti hetjunni sjálfri.
Þetta og annað eins hefur Ellert minn Jón þurft að lifa við í öll þessi ár og hefur vanist því ágætlega verð ég að segja.
Okkar maður splæsti sér nýlega í lúxusáskriftarpakka hjá yousee og er nú stoltur eigandi að minnsta kosti 283.stöðva. Næstum allar sýna helstu fótboltaleikina og er það vel. Eftir þrjú ár í fótboltasvelti þarf hann nú að vinna upp tapaðan tíma og situr því öll kvöld límdur við rússnesku deildina, skoskudeildina, spænskudeildina, bandarískudeildina og ég veit ekki hvað og hvað. Hann tekur þetta með trompi.
Nú, svo við höldum okkur við það sem skiptir máli í þessari frásögn – mig sjálfa . Eins og áður sagði ber ég ætíð hag hans fyrir brjósti og mér þótti það óhagur mikill að anginn litli sæti einn öll kvöld yfir fótboltaleikjunum. Ég tók mig því til og safnaði saman á lítinn leynimiða öllum helstu frösum sem ég hef kynnt mér í gegnum tíðina er snúa að fótboltaglápi. Hér erum við að tala um frasa á borð við:
*nau, nau, nau
*snyrtilega gert
*Dómari!!!
*Hendi!
*Þetta er pjúra rautt!
*í bláhornið maður, í bláhornið!
*Ahhhh....ljótt brot, ljótt brot
*Aukaspyrna á þetta
*Ertu að fokking kinda mig?
*Djö...er hann að gera góða hluti í markinu!
*Sjá rassinn á þessum tí híhí!
Og fleiri góðir í svipuðum dúr.
Allt stefndi í huggulega kvöldstund, við saman að horfa á tottenham á móti sunderland, ó svo rómó!
Elli sat í mestu makindum í sófanum, leikurinn nýbyrjaður þegar ég tyllti mér við hlið hans með kók og snakk.
Ég laumaði hverjum frasanum á fætur öðrum inn, á mjög svo viðeigandi stöðum (að ég held).
Ég var komin tvo hringi með frasa-blaðið mitt og var að segja í þriðja sinn:
„snyrtilega gert, snyrtilega gert“
Þegar Elli biður mig vinsamlegast um að yfirgefa samkvæmið! Ég væri að eyðileggja þessa gæðastund hans með fótboltaleiknum! Hvurslags...svívirðilegur dónaskapur!
Ég held að þetta eigi allt saman rætur að rekja til ársins 1994 þegar ég varð Íslandsmeistari í 4.flokki kvenna.
Í fótbolta altsvo.
Hann er augljóslega að kafna úr minnimáttarkennd!
Við sjáum hér mynd þessu til sönnunar, Ooooog hvar er Valli?



Til að fyrirbyggja allan misskilning, þá var þessu öfugt farið í dæminu hér að ofan.
Mér fannst þetta svolítið skemmtilegt og hressandi.
Ætla að prófa þetta næst þegar Elli býður mér á bíó.
Af ævintýrum Ingveldar Péturs:
Ingveldur var þreytuleg mjög í morgun er ég mætti til vinnu eftir langt og gott páskafrí. Enda sagði hún farir sínar langt frá því sléttar! Þannig er nú mál með vexti að Lúlla, tengdadóttir hennar sem er gift eldri syninum Stjána, er búin að sitja á postulíninu alla páskana. Elsku kerlingin, með pípandi niðurgang og verki í þörmum eða ristli ég man ekki hvort.
Nú þar af leiðandi þurfti Ingveldur að passa barnabörnin tvö og hvað haldið þið að yngra barnið hafi nú gert?
Það er nú saga á bak við það get ég sagt ykkur.
Ingveldur hló nú jafn dátt og sigurvegari Evróvisjón '84 þegar hún sagði þessa skemmtilegu sögu. Þannig var nú mál með vexti að Ingveldur og eiginmaður hennar tóku upp á því fyrir nokkru síðan að prenta út brandara sem þau hafa samið sér til skemmtunar í gegnum tíðina. Brandarasafnið er nú orðið nokkuð veglegt - eða hér um bil tvær fullar möppur. Á föstudaginn langa voru þó góð ráð dýr! Prentarinn bilaður og fólk á leið til þeirra í mat um kvöldið og því kjörið tækifæri að lesa nokkra vel valda úr brandaramöppunni. En árans prentarinn stóð á sér og allt leit út fyrir að um einhvers konar stíflu væri að ræða.
Kallað var í Kalla bæjó sem býr handan við hornið og kom hann um hæl með prentaraviðgerðarbúnaðinn sem aldrei klikkar.
Haldið ykkur nú fast.
Upp úr krafsinu kom svo að litli anginn hann Matti Stjána Pje (yngra barnabarnið) hafið troðið þessari líka hamingjunnar býsn af kexi í prentarann og því var allt stíflað og ekki hægt að prenta út, hvorki brandara né annað.
Já hæ, hæ og hó! Mikil ósköp sem við Ingveldur hlógum að þessari bráðskemmtilegu sögu.
En útlitið er ekki fagurt fyrir aumingja Lúllu. Hún situr enn á klósettinu, eða ég veit að minnsta kosti ekki betur.
Það verður spennandi að vita hvernig þetta fer, meira um það næst.




