mohohohohoh!

Eins og mig grunaði, bara stelpur sem skoða þessa síðu. Það þýðir sem sagt að maður getur ekki verið maður sjálfur. Þið vitið sleppt af sér beislinu, eins og maður gerir með félugunum. Málið er nefnilega það að ég hef alltaf haft hugmyndir varðandi svona blogg. Fara mínar leiðir í þessu skiljiði. Gera eitthvað sniðugt. Skemmtilegir þættir eins og ,,boner of the month" var ég viss um að félagarnir myndu fíla.  En þar stuðningsmannahópurinn er og verður sennilega að mestu skipaður skyldmennum og vinkonum hennar Kristínar þá þarf maður heldur betur að hafa hanskana uppi.

Þessi ruslaferð sem ég fór í fyrradag var rosalegur. Hápunktur mánaðarins. Atburðarásin var þannig :
1. Ákveðið var á fjölskyldufundi að ég færi um skjóli nætur að losa ruslið(5 fullir ruslapokar)
2. Til vonar og vara fékk ég aðstoðarmann ef eitthvað skyldi fara úrskeiðis.
3.Fundinn var gámur á vinnusvæði út í enda bæjarins.
4.Hugsið ykkur nú mission impossible lagið þegar ég geng út úr bílnum að fara fremja þennan, já einmitt.   Byrja á að stíga í drullupoll. Hjartað á fullu. Eina sem komst í huga mér var að drífa mig að henda ruslinu.One mission, one mission hugsaði maður. Svo  þurfti ég að labba hinum megin við bílinn, steig þá aftur í drullupoll. Stökk svo upp í bílinn og af stað.
5. Brunuðum heim ég og aðstoðarmaðurinn sem hrósaði pabba sínum í hástert, fyrir glæsta frammistöðu
6. Skórnir þrifnir.

Þegar við komum heim þá vorum við náttúrulega dauðfeginn en okkur var órótt. ahh. Ég hugsaði samt þetta þannig að ef þessi glæpur okkar kæmist upp þá væri ég hvort eð er í skólanum allan daginn og Kristin fengi bara skammirnar.

bið að heilsa ætla að fara að horfa einn á sjónvarpið þar sem allir mínir fjölskylduvinir eru sofnaðir. Ekkert líf í þessu gengi

Hann Ellert minn Jón á enga vini hér í Danmörku sem hafa áhuga á fótbolta. Því er nú aldeilis ver og miður fyrir hann.

Nágrannar okkar eru fínir gæjar en þeir hafa bara áhuga á byggingafræðum og öðrum eins nördaskap sem Ellert minn Jón lætur ekki plata sig svo auðveldlega út í, enda aldrei verið þekktur fyrir neitt sem mætti bendla við nördaskap (ég bið lesendur að gleyma um stund fyrri stjórnmála/fjármála/kreppumála-bloggfærslum hans á þessari síðu...en fyrir þá sem ólmir vilja rifja upp eða vantar ókeypis svefnlyf þá gjössovel: http://skodstrup.bloggar.is/blogg/402299/Hugleidingar_um_efnahagsastandid#ath).

En þetta breytir því þó ekki að enginn nennir að kíkja á leik með honum.

En hann er heppinn.

Því ástkona hans til 11 ára hefur ætíð borið hag hans fyrir brjósti, ekki síst þegar kemur að fótbolta.

Ég mætti á næstum alla leiki hér í denn. Sat í grasinu og horfði (...á allt annað en sjálfan leikinn reyndar en við þurfum ekkert að útlista því neitt nánar hér).

Spratt samt að sjálfsögðu á fætur á viðeigandi tímapunktum og fagnaði ákaft – passaði mig alltaf að sitja þeim megin sem stuðningsmenn ÍA eða Vals sátu svo ég myndi nú ekki fagna með vitlausu liði. Svona er maður, börnin mín blíð, nú klókur og klár í þessum bransa.

Stundum sá ég mér þó ekki fært að mæta og horfa en lofaði að sjálfsögðu að hlusta á útsendinguna í útvarpinu.

Sem ég sveik svo miskunarlaust! Hver hlustar á fótbolta í útvarpinu ég bara spyr?

Svo kom þessi elska heim eftir einn leikinn, rjóður í vöngum og stoltur á svip. Hann sveif inn um dyrnar, henti frá sér íþróttatöskunni og breiddi út faðminn eins og hér væri frelsarinn mættur.

Hann hafið skorað sigurmarkið með hárbeittum skalla í efri slá hægramegin rétt á ská fyrir miðju.

Og þarna stóð hann í von um að fagnaðarlætin færu að brjótast út hvað úr hverju heima hjá honum í stofunni.

- Grafarþögn.

Hann ræskti sig...“ég er kominn“

„æ úbs! Ég gleymdi að hlusta, hvernig fór?“ svaraði kærastan, of upptekin við að lakka á sér táneglurnar inni í stofu til að taka á móti hetjunni sjálfri.

Þetta og annað eins hefur Ellert minn Jón þurft að lifa við í öll þessi ár og hefur vanist því ágætlega verð ég að segja.

Okkar maður splæsti sér nýlega í lúxusáskriftarpakka hjá yousee og er nú stoltur eigandi að minnsta kosti 283.stöðva. Næstum allar sýna helstu fótboltaleikina og er það vel. Eftir þrjú ár í fótboltasvelti þarf hann nú að vinna upp tapaðan tíma og situr því öll kvöld límdur við rússnesku deildina, skoskudeildina, spænskudeildina, bandarískudeildina og ég veit ekki hvað og hvað. Hann tekur þetta með trompi.

Nú, svo við höldum okkur við það sem skiptir máli í þessari frásögn – mig sjálfa . Eins og áður sagði ber ég ætíð hag hans fyrir brjósti og mér þótti það óhagur mikill að anginn litli sæti einn öll kvöld yfir fótboltaleikjunum. Ég tók mig því til og safnaði saman á lítinn leynimiða öllum helstu frösum sem ég hef kynnt mér í gegnum tíðina er snúa að fótboltaglápi. Hér erum við að tala um frasa á borð við:

 

*nau, nau, nau

*snyrtilega gert

*Dómari!!!

*Hendi!

*Þetta er pjúra rautt!

*í bláhornið maður, í bláhornið!

*Ahhhh....ljótt brot, ljótt brot

*Aukaspyrna á þetta

*Ertu að fokking kinda mig?

*Djö...er hann að gera góða hluti í markinu!

*Sjá rassinn á þessum tí híhí!

 

Og fleiri góðir í svipuðum dúr.

Allt stefndi í huggulega kvöldstund, við saman að horfa á tottenham á móti sunderland, ó svo rómó!

Elli sat í mestu makindum í sófanum, leikurinn nýbyrjaður þegar ég tyllti mér við hlið hans með kók og snakk.

Ég laumaði hverjum frasanum á fætur öðrum inn, á mjög svo viðeigandi stöðum (að ég held).

Ég var komin tvo hringi með frasa-blaðið mitt og var að segja í þriðja sinn:

„snyrtilega gert, snyrtilega gert“

Þegar Elli biður mig vinsamlegast um að yfirgefa samkvæmið! Ég væri að eyðileggja þessa gæðastund hans með fótboltaleiknum! Hvurslags...svívirðilegur dónaskapur!

Ég held að þetta eigi allt saman rætur að rekja til ársins 1994 þegar ég varð Íslandsmeistari í 4.flokki kvenna.

Í fótbolta altsvo.

Hann er augljóslega að kafna úr minnimáttarkennd!

 

 

Við sjáum hér mynd þessu til sönnunar, Ooooog hvar er Valli?

 

Óskað hefur verið eftir að bloggað verði um uppákomurnar sem ætíð eiga sér stað í Einarsbúð þegar ég er þar við leik og störf. Það er af mörgu að taka og á næstu dögum munu birtast hér kaflar úr bókinni Ævintýri úr Einarsbúð sem ég gaf út í samstarfi við Æskulínu Búnaðarbankans fyrir jólin í fyrra.

Af Ingveldi Pje er það að segja að ég hef ekki heyrt í henni í næstum því mánuð! Ég hef sagt starfi mínu lausu og það er einhver kall sem tók við af mér! Mikið sakna ég hennar þó og það sárlega. Á framtíðarplaninu stendur til að boða hana til mín í kaffi eður te, hún má ráða. Eftir þann fund mun ég geta upplýst dygga aðdáendur um stöðu mála.

"Hvur þremillinn!!!" Þrumaði Ingveldur þegar ég mætti til vinnu á föstudaginn síðasta.

"Er ekki allt í orden?" spurði ég og byrjaði að skjálfa af ótta þegar ég sá svipinn á samstarfskonu minni.

"nú hafa þessi sóðasvín enn og aftur ekki þrifið vaskinn og svo sýnist mér sem svo að það vanti eins og 300 ml af léttmjólkinni okkar sem var opin inni í ísskáp."

Þetta krefst skýringa.

Sóðasvínin sem hér um ræðir munu vera starfsfólk skóladagvistunarinnar sem mætir eftir hádegi og passar börnin eftir að kennslu lýkur og þar til foreldrarnir sækja þau. (En við Ingveldur Pjé mætum árla á morgnanna og pössum englana þar til þau skottast í skólann = 1 & 1/2 klst)  

Ingveldur hefur átt í stöðugum útistöðum við þetta ágæta fólk alveg frá því hún hóf störf hjá skólanum, fyrir tveimur árum síðan. Þetta er líka fólk sem ætti alls ekki að vera að vinna á svona stað, eða bara vinna úti á meðal fólks yfir höfuð! Það kann augljóslega ekki að lesa því það er alltaf að stela okkar mat (sem Ingveldur er búin ad merkja i bak og fyrir með grænum túss!), að mati Ingveldar. Svo er það sóðalegt og vitlaust í þokkabót. Algjörlega óþolandi lið. Ég ítreka: að mati Ingveldar.

Nú þennan umrædda morgunn var Ingveldur í sínu versta skapi eftir þessa hroðalegu byrjun á degi, vaskurinn skítugur og mjólkin horfin! Ég reyndi að gera gott úr þessu, kippti matvælum úr ísskápnum (m.a ostinum) og byrjaði að leggja á borð.

"Ohhh fyrir satan!" (sem útleggst svo á ástkæra danska: "Åh for satan!) öskraði Ingveldur skyndilega,  sótsvört af bræði. "Þau hafa stolið heilu oststykki! Heilu stykki! Þau svífast einskis þessir meðalgreindur mannapar!!"

"é..é...ég er búin að setja ostinn á borðið Ingveldur mín" stamaði ég og reyndi að fela það hvernig óttinn hríslaðist um mig alla. Hvað skyldi hún nú til bragðs taka?

"nú, jæja...það var nú gott. Ég hefði nú samt alveg getað trúað þessum vitleysingum til þess að hafa stolið ostinum okkar" sagði Ingveldur bara, yppti öxlum og settist niður til snæðings.

En þið eigið nú ekki eftir að trúa því sem ég komst að í vikunni! Haldið þið ekki að Rikki sé eldri bróðirinn! En ekki Stjáni! Mér var nú allri lokið.

Meira um það næst!

Það er svo margt skrítið í útlöndum.

Ég smellti mér til dæmis á bíó á dögunum.

Þarna var ég mætt ásamt hinum meðlimum bíóklúbbsins Bárðar og við biðum saliróleg fyrir utan salinn.

Eldra par, okey kannski ekki eldra - svona um 35 ára, stóð spölkorn frá okkur og spjallaði saman á milli þess sem þau kjömsuðu á nýkeyptu poppi og sötruðu kók af mikilli áfergju verð ég að segja.

Skyndilega hallar karlkynsmeðlimur parsins sér fram í átt að konunni og ég hugsa "ó boy, þau er að detta í sleik".

En mér til mikils andlegs léttis var ekki um sleik að ræða.

Því kauði hallaði sér einfaldlega fram og sleikti nefið á spúsu sinni...?!?

...mjög settlega reyndar, hann má eiga það blessaður.

Til að fyrirbyggja allan misskilning, þá var þessu öfugt farið í dæminu hér að ofan.

 

Mér fannst þetta svolítið skemmtilegt og hressandi.

 

Ætla að prófa þetta næst þegar Elli býður mér á bíó.

 

Af ævintýrum Ingveldar Péturs:

 

Ingveldur var þreytuleg mjög í morgun er ég mætti til vinnu eftir langt og gott páskafrí. Enda sagði hún farir sínar langt frá því sléttar! Þannig er nú mál með vexti að Lúlla, tengdadóttir hennar sem er gift eldri syninum Stjána, er búin að sitja á postulíninu alla páskana. Elsku kerlingin, með pípandi niðurgang og verki í þörmum eða ristli ég man ekki hvort. 

 

Nú þar af leiðandi þurfti Ingveldur að passa barnabörnin tvö og hvað haldið þið að yngra barnið hafi nú gert?

Það er nú saga á bak við það get ég sagt ykkur.

Ingveldur hló nú jafn dátt og sigurvegari Evróvisjón '84 þegar hún sagði þessa skemmtilegu sögu. Þannig var nú mál með vexti að Ingveldur og eiginmaður hennar tóku upp á því fyrir nokkru síðan að prenta út brandara sem þau hafa samið sér til skemmtunar í gegnum tíðina. Brandarasafnið er nú orðið nokkuð veglegt - eða hér um bil tvær fullar möppur. Á föstudaginn langa voru þó góð ráð dýr! Prentarinn bilaður og fólk á leið til þeirra í mat um kvöldið og því kjörið tækifæri að lesa nokkra vel valda úr brandaramöppunni. En árans prentarinn stóð á sér og allt leit út fyrir að um einhvers konar stíflu væri að ræða.

Kallað var í Kalla bæjó sem býr handan við hornið og kom hann um hæl með prentaraviðgerðarbúnaðinn sem aldrei klikkar.

Haldið ykkur nú fast.

 

Upp úr krafsinu kom svo að litli anginn hann Matti Stjána Pje (yngra barnabarnið) hafið troðið þessari líka hamingjunnar býsn af kexi í prentarann og því var allt stíflað og ekki hægt að prenta út, hvorki brandara né annað.

Já hæ, hæ og hó! Mikil ósköp sem við Ingveldur hlógum að þessari bráðskemmtilegu sögu.

 

En útlitið er ekki fagurt fyrir aumingja Lúllu. Hún situr enn á klósettinu, eða ég veit að minnsta kosti ekki betur.

 

Það verður spennandi að vita hvernig þetta fer, meira um það næst.

 

 

 

 

 

Þannig er mál með vexti að stjórn bloggsíðunnar hefur borist kvörtun.

Í kvörtunarbréfinu segir orðrétt:
"...settist fyrir framan tölvuna til að lesa en varð fyrir vonbrigðum."
 
Og

"Það vantar bara margar línur í bloggið."

 "eruð þið eitthvað seinfær kommúnistarnir ykkar?"

...og svona mætti í raun lengi telja, ég hef þó ákveðið að hlífa ykkur kæru, dyggu og dásamlegu lesendur!

Stórstúdentinn tók þessum tíðindum vægast sagt illa, hann lagðist í rúmið og grét sig hásan.
Hann hefur síðan í haust reynt að telja í sjálfan sig kjark til þess að hefja skrif að nýju.
Nú hlyti að leynast einhvers staðar stemmning fyrir efnahagsráðleggingum og fróðleiksmolum úr Strategic safari bókinni (sem legið hefur á náttborðinu síðustu misseri).
Auk þess hafði kappinn verið búinn að útbúa þetta líka stórglæsilega línurit í SPSS með nákvæmum útreikningum á einhverju bleblablu-i lesendum eflaust til mikils fróðleiks og jafnvel ánægju.

...og þá kom skellurinn! "...settist fyrir framan tölvuna til að lesa en varð fyrir vonbrigðum." .osfrv...

Húsfreyju hefur þó, með herkjum, tekist að halda andlitinu og hefur nú ákveðið að taka þessu sem jákvæðri gagnrýni og nýta til uppbyggingar í stað niðurrifs eins og ofangreindur hefur greinilega gert.

Fyrir utan þetta áfall sem myndaðist á heimilinu eftir að okkur barst kvörtunarbréf í hendur hefur heilmargt dregið til tíðinda á bænum.

Við hefjum söguna árið 2009 þegar húsfreyja sleit af sér mittissvuntuna, fleygði uppþvottahönskunum í eldhúsvaskinn, dró á sig veglegan skammt af varaglossi og arkaði af stað í atvinnuviðtal.

Atvinnuviðtal þetta fór fram í skólanum hennar Önnu Magnýjar en ekki hvarflaði þó að mér að sækja um kennarastöðu þrátt fyrir að vera með tilskilin réttindi í þess háttar glens.
Fyrst hef ég nú hugsað mér að ná almennilegum tökum á þessu fagra tungumáli sem danskan er.
Ég verð að minnsta kosti að geta sagt: "drattist í sætin og takið upp bækurnar" alveg hreimlaust.

Og það er einmitt þess vegna sem ég arkaði þennan snjóþunga föstudag í desember inn á skrifstofu Skotts sem héðan í frá verður kallaður Skotti litli.

Skotti litli er yfirumsjónarmaður með skóladagvistun í umræddum skóla og sér meðal annars um að ráða fólk til starfa.

Skemmst er frá því að segja að ég heillaði Skotta litla algjörlega upp úr skónum með hnyttnum og skemmtilegum húmor mínum, þrýstnum barmi og sveiflandi ljósu hárlokkunum.

Ég fékk að minnsta kosti starfið.

Kannski var það glossinn.

Kannski var það flotta CV-ið mitt.

Kannski var það vegna þess að einungis vanhæfir einstaklingar sóttu um og því var útlendingurinn með BA í íslensku og kennsluréttindin skásti kosturinn.

En hvað um það!

Frá því að vera einungis háttsettur og virðulegur heimavinnandi íslenskufræðingur og húsmóðir á laun er ég nú orðin háttsettur og virðulegur heimavinnandi íslenskufræðingur, húsmóðir á laun OG háttlaunaður starfsmaður í morgungæslu grunnskólans í þessum sveitabæ sem við búum í.
Og er það vel.

Vinnan mín er bæði fjölbreytt og skemmtileg.
Hún hefst stundvíslega 6:30 á morgnanna.
Þá legg ég, ásamt Ingveldi Péturs samstarfskonu minni sem ætíð er mætt eigi síðar en 6:10, á borð morgunkorn, mjólk, ost, ristað rúgbrauð og sultu.

Við hitum einnig te og tyllum okkur svo við morgunverðarborðið um 6:40 leytið og bjóðum blessuðum börnunum upp á þetta stórkostlega morgunverðarhlaðborð.
Þarna sitjum við Ingveldur Péturs, sötrum te og spjöllum saman til klukkan 7:00 en þá mætir þriðji starfskrafturinn hún Karen á svæðið með pompi og prakt.
Fljótlega stend ég svo á fætur og fer að spila, teikna eða gjöra eitthvurt annað glens með skjólstæðingum mínum.
Klukkan 7:50 hrópa ég "nu skal vi til at rydde op" svo hátt að undir tekur í húsinu og krakkagreyin þeysast í allar áttir, takandi til og komandi sér í sínar kennslustofur.
Ég tek hatt minn og staf, kem Önnu Magný í sína kennslustofu og bruna svo heim þar sem mín bíða tveir litlir grísir og eitt stykki ástmaður sem þá er á leið í strætó.

Vinnudegi mínum er aftur á móti lokið og við Styrmir og Hulda dúllum okkur þangað til Hulda Þórunn fer í leikskólann sinn og við Styrmir út í veröldina í einhver ævintýri.

En nú kemur til sögunnar Ingveldur Péturs og mun hún héðan í frá vera fastagestur á bloggi þessu í máli og myndum, þó aðallega máli.

Ingveldur Péturs hefur frá mörgu að segja og er jákvæð með eindæmum.

En samt eiginlega ekki.

Það skal tekið fram að Ingveldur Péturs er ekki hennar rétta nafn.
Ég er svo hrædd um að hún gúgli sig og transleiti svo textann og geti lesið allar sögurnar sem ég hef af henni að segja.
Ingveldur er komin fast að sextugu (held ég) en það fælir hana síður en svo frá því að vera hipp og kúl og fá sér Wii tölvu og tölvuleiki og því þykir mér ekkert ólíklegt að hún gúgli sig sú gamla.

En hvað veit ég.

Stutt kynning:
Hún heitir (ekki) Ingveldur Péturs.
Hún hefur mikla ánægju af starfi sínu og þá sérstaklega af börnunum.
En samt ekki.
Hún er gift til margra ára og á tvo uppkomna syni.
Maðurinn hennar er atvinnulaus og þarf alltaf að mæta á atvinnuleysisfundi tvisvar í mánuði. Synir hennar þeir Stjáni (dulnefni) og Rikki (dulnefni) eru mestu glæsimenni sem sögur fara af, eða svo get einungis ég ímyndað mér þar sem mér hefur ekki veist sá heiður að berja þá augum.
En einhvern veginn svona líta þeir út þangað til annað kemur í ljós:

 





Stjáni sem ég er ekki alveg viss hvar starfar er giftur henni Lúllu sem er að vinna í kjörbúð. Þau eiga tvö börn, stelpu og strák, sem þar af leiðandi eru barnabörn Ingveldar Péturs. Ingveldi Péturs líst ljómandi vel á Lúllu og eru þær miklar vinkonur.

En þá er það Rikki, yngri sonurinn. Hann er í sambúð með henni Klöru sem er ein sú agalegasta tengdadóttir sem hægt er að hugsa sér. Sveiattan bara! Hún vill hafa aumingja Rikka að féþúfu og orðin þetta gömul (29 ára) hefur hún enn ekki hugmynd um hvað hún í ósköpunum ætlar að gera við líf sitt. Hún er reyndar búin með eitthvað í háskólanum, eitthvað prump eins og BA í einhverju tungumáli en núna er hún ekkert viss um að það sé einmitt það sem hún vilji. Stelpuótuktin sú arna! Úff en við komum að henni síðar.

Nú Ingveldur býr einnig svo vel að eiga tengdamóður. Sú gamla er reyndar ekkert svo gömul (því er nú ver vill Ingveldur meina) því hún var svo ung þegar hún átti soninn sem Ingveldur er gift. Hún er því enn í fullu fjöri en fær aldeilis ekki heimsóknir frá Ingveldi nema um stórviðburði sé að ræða.


Mér þykir vænt um Ingveldi Péturs og ég hef gaman af henni.
Þegar hún kemur með neikvæðar athugasemdir um kollega okkar, börnin eða hvað sem henni dettur í hug þann daginn þá slæ ég mér bara á lær og hlæ dátt.

...Enda loksins komin með efni í blogg fyrir æstan aðdáenda sem ég veit að hefur lúmskt gaman af sápuóperum á borð við "Glæstar vonir Ingveldar Pé".

Bíðið (bíddu) spennt eftir næsta þætti...

XXX

Maður leiðir dóttur sína inn, kyssir hana bless og segir: "ha'en god dag!"

Kristín svarar: "Tak! og i lige måde!"

Anna Magný: "afhverju varstu að þessu mamma?"
Kristín: "hva? Mátti ég ekki kasta kveðju á þennan ágætis mann?"
Anna Magný: "ohhh hann var ekkert að tala við þig!!!"



Sem stjórnandi húsráðahornsins sívinsæla hef ég fengið ótal fyrirspurnir um hvernig losna megi við þrota kringum augun.
Kvíðið engu kæru aðdáendur! Augnstrekking er ekki endilega málið því úr bókinni góðu má finna eftirfarandi ráð við þessum hvimleiða vanda:

,,Setjið þunnar hráar kartöflusneiðar á augnlokin dálitla stund. Safinn úr kartöflunum fær þrota kringum augun til að hverfa og húðin verður strammari og frísklegri"

Ef þetta er ekki ráð sem notast má við í kreppunni þá veit ég ekki hvað!