Ef það er eitthvað meira pirrandi en að skilja ekki hvað verið er að segja við þig þá er það það að skilja hvað verið er að segja við þig en kunna ekki að tala til að svara því, til dæmis með einhverjum frasa! (flókin setning?)

Það sem ég hef gert í aðstæðum sem þessum er að brosa viðbjóðslega smeðjulega og segja "yeeh" og kreista síðan upp ákaflega tilgerðarlegan hlátur. Ef ég skil ekki hvað verið var að segja við mig tek ég sjensinn og segi "yehh" og kreisti upp hláturinn...ég sé síðan strax hvort það átti við eða ekki.


Um daginn var ég til dæmis úti í spássitúr með tryllitækið og tek reykspólandi framúr gömlum karli sem í því hrópar á eftir mér: "Dúmanglmósapodeer" (skrifað: du mangler motor paa det der) og á þá við tryllitækið. Hverju svara ég? Að sjálfsögðu gamla "yehh" frasanum og hló síðan dillandi hlátri og hélt mínu striki.

Segir svo ekkert af ferðum mínum fyrr en örlitlu síðar í sama spássitúr er mæti ég ákaflega ógetnaðarlegum manni á pósthúsmótorhjóli sem var í óða önn að sendast með póstkort og pakkelse í hús þegar hann tekur sér óumbeðna pásu til að spjalla við mig.

Ég tók sveig fram hjá honum þar sem hann stóð og hallaði sér upp að farartæki sínu en þá varð skyndilega á vegi mínum stærðarinnar "sjeffer" hundur (og mér er ekki vel við ljóta hunda eins og margir vita) þannig að ég stekk til og beygi skyndilega (þetta fer að hljóma eins og svæsnasta hasarmynd).

Kallar þá kauði ekki á eftir mér: "lillesmúleflödeskúmm" og væntir svars...sem hann klárlega fékk. "yehh..." svaraði ég, kreisti upp hláturinn og hélt áfram heim í Vosnæs.

Hann hefur pottþétt ekki sagt "lille smule flödeskum" en það hljómaði vissulega þannig.


Kannski spurning að smella sér á ný í sprogskólann? gæti líka trúað því að bekkjarsystkini mín séu búin að ráfa um ganga skólans eins og hauslausar hænur af söknuði.

Eeeen... þrátt fyrir ofanskráðar hrakfarir fór ég öll hin hressilegasta í mömmuklúbb í morgun með rammdönskum kvinnum sem ég hef aldrei hitt áður.

Og vakti auðvitað stormandi lukku þar...eins og hvar sem ég kem. Talaði um íslenska hesta eins og hver annar óðalsbóndi og veitti góð og gagnleg ráð varðandi lopapeysumunstur.

Nei djók. En þetta var stuð engu að síður þótt ég hafi ekki tekið mjög mikinn þátt í umræðunum.

Smelli að endingu hér inn mynd af honum Ellerti Jóni með tryllitækið góða. Hann er svo hrikalegur tarfur á þessari mynd, svona með aðra hönd á stýri, að ég get ekki annað en leyft ykkur að dást að honum með mér.



Túrílú!